Soms even niet de diëtist..

Please follow and like us:

Dinsdag, rond een uur of 11 ging ik nog even langs een nieuwe cliënt. Om 12 uur moest ik terug zijn in Groningen, dus kon precies. Dacht ik.. Aangekomen bij mevrouw belde ik aan. Ze kwam aangereden vanuit de huiskamer in haar rolstoel, gebarend dat ik de sleutelhanger moest gebruiken om binnen te komen. Ik met mijn ‘sorry’ gezicht gebarend dat ik die niet heb. Hoofdschuddend gaat mevrouw weer terug de kamer in om de sleutels te pakken. Goede binnenkomer.. Mevrouw opent de deur, ik stel me voor en mevrouw zegt dat ze aan het wachten is op de zorg. Mevrouw moet heel nodig naar het toilet en heeft al een paar keer op haar noodknop gedrukt. Ik opper om de zorg te zoeken, maar nee, ik mag wel in de woonkamer wachten. Rolt mevrouw alvast naar de badkamer. “Ze komen vast zo” zegt ze nog.

Tien minuten wachten.. Ik toch angstvallig mijn horloge in de gaten houdend.. Gelukkig, daar is de zorg, twee vrouw sterk, want de stagiaire volgt de verzorgende op de voet. Helaas blijkt het kwaad al geschied, mevrouw heeft zichzelf bevuild.. “wat zegt u, u had al een aantal keer gebeld? Nou ik heb het maar één keer gehoord en toen ben ik gelijk gekomen, maar moest van de andere kant komen, ik kwam zo gauw als ik kwam”. Mevrouw begint langzaam te snikken, de verzorgende helpt haar op het toilet. Even later loopt de verzorgende langs en zegt tegen mij dat het nog even duurt, want ze moet eerst op zoek naar een Tena pants en loopt het appartement uit. De stagiaire blijft. Omdat ik mijn 12 uur afspraak niet red, loop ik ook het appartement uit om het telefonisch te regelen. Zie nog net in mijn ooghoek de stagiaire werkloos in de slaapkamer staan.

Weer 10 minuten later is de verzorgende terug, met de Tena pants en gaat mevrouw verder verschonen. Mevrouw is inmiddels flink aan het huilen, snikkend dat het allemaal zo verschrikkelijk is. Het ‘ach mevrouw, we helpen uw graag’ mag niet baten, en ook het ‘daar zijn we voor’ komt niet aan. Ondertussen produceert de pieper van de verzorgende onophoudelijk de ene na de andere beltoon. Schijnbaar is het spitsuur. Na een tijdje zit mevrouw weer schoon in de kleren in de rolstoel en met een ‘zo, nu is het klaar, niet meer huilen hoor’ en een ‘sterkte’ rent de verzorgende weer door naar de andere cliënten die wachten, de stagiaire hobbelt er achter aan.

Mevrouw huilt nog steeds… ik ben er ook nog steeds… Wil ik nog weten hoe het met het eten gaat? Nee, ik wil weten hoe het met mevrouw gaat. Een hand vasthouden en even uithuilen. Doel van mijn bezoek is bijgesteld, mevrouw op haar gemak stellen en zorgen dat ze zich weer iets beter voelt. Gelukkig houdt het huilen snel op en verteld mevrouw wat er aan de hand is. Ook al gaat het niet over eten, toch luister ik, kap ik niet af, geef ik even geen richting aan het gesprek.

Soms ben ik even niet de diëtist, maar gewoon iemand die een luisterend oor bied.

holdinghands-elderlyhand

(fotograaf: onbekend)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *