De bijzondere cliënt

Please follow and like us:

Zo af en toe zit er een cliënt tussen waar je een speciale band mee opbouwt. Zo ook mevrouw E. Ik werd ingeroepen door de zorg bij een mevrouw die was opgenomen, omdat het niet goed met haar ging. Ze was ondervoed, heel mager en had decubitus op haar rug. Ze had altijd goede band met haar huisarts in haar eigen dorp, maar de huisarts die hier werd ingeroepen, leek de situatie niet zo goed te overzien. Mevrouw heeft meerdere darmverklevingen, waardoor ze de hele dag enorme pijn heeft. De huisarts had een licht verteerbaar dieet voorgeschreven, waardoor ze alleen maar bloemkool, worteltjes, kip en aardappelpuree voorgeschoteld kreeg. Moment dat ik werd ingeroepen, was omdat mevrouw graag de bruine bonen van de maaltijdkar wenste en dit niet kreeg, want dit was zeker niet licht verteerbaar! De zorg vroeg of ik er even naar wilde kijken.

Na een kennismaking, was ze in eerste instantie blij om gewoon even haar frustraties te kunnen luchten aan een onafhankelijk iemand. Ze gaf aan al heel lang pijn te hebben, en met de darmklachten ook aardig te kunnen omgaan. Een licht verteerbaar dieet had ze nog nooit gevolgd. En ook al was er eten waarbij ze meer pijn zou krijgen, als ze er trek in had, nam ze dat op de koop toe. Dik was ze nooit geweest, maar de wonden op haar rug vond ze toch echt het ergste.
Mevrouw woog nog maar 43 kg.

Omdat de eetlust bijna afwezig was, maar ze wel graag van de wonden af wilde, zijn we gestart met drinkvoeding. Omdat er regelmatig de verkeerde drinkvoeding werd bezorgd (lees: besteld) en er af en toe nog een zorgmedewerker haar voeding ontzegde, grapten we regelmatig over alle ellende die ze hier in huis had. Er waren ook positieve dingen, maar soms is het ook even fijn om te zeuren! Gelukkig mocht mevrouw na maanden terug naar huis en waren de wonden dicht. Thuis knapte ze (na wat dalletjes) qua voedingstoestand op. Gewicht steeg naar een goede 60 kg! Lichamelijk bleef het achter.. De pijn bleef, werd erger en mevrouw kreeg meer morfine.

Ik bezocht mevrouw regelmatig, om drinkvoeding te bestellen bij de apotheek, maar ook om te luisteren en te praten. Gewoon even luchten, en wat tips geven over het eten en drinken. Mevrouw puzzelde graag aan Jan van Gaasteren puzzels, waar ik ook groot fan van ben.

Op dit moment kan ze alleen een pyamabroek aan, omdat een spijkerbroek ondraaglijke pijn geeft aan haar huid. Ze kan niet meer fietsen, komt het huis bijna niet meer uit. Alles doet pijn, alles kost enorm veel energie. Familie heeft ze niet, een paar vrienden die voor haar zorgen. Puzzelen kan niet meer, het doet haar te veel pijn om lang rechtop te zitten.

Voor de kerst ging ik bij haar langs, voor de laatste keer. Omdat ze zelf gekozen heeft om haar pijn te stoppen, want er is geen alternatief. De pijn blijft, voor altijd, voor de rest van haar leven. En daarom kiest ze bewust voor haar eigen einde. En nam ze daarom afscheid, maar niet voordat ik een puzzel had uitgekozen. Zodat ik nog aan haar denk, want zoals ze zelf zei: “je bent pas echt dood, als er niemand meer aan je denkt”.

Lieve mevrouw E., ik vond het fijn om zo naast u te staan tijdens het laatste (puzzel)stukje. Bedankt voor de humor en de klaagzangen, voor het relativeren, de eerlijkheid en natuurlijk de puzzels 😊

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *