IMG_2788

De boze mevrouw

Maandagmiddag liep ik het woonzorgcentrum binnen. Op weg naar een cliënt loop ik langs een mevrouw. “Weet u waar ik heen moet?” vraagt ze me. “Nee mevrouw geen idee, maar zullen we het samen uitzoeken?” antwoord ik. “Ja dat moet dan maar” bromt ze nors. Een verzorgende loopt langs. “Pardon, maar weet u waar deze mevrouw woont?” vraag ik haar. “Ja, die is van 317” antwoord ze en loopt door. Even ben ik verward door de allerminst vriendelijke reactie, maar ik geef mevrouw een arm en op naar de lift. Ondertussen begint ze boos te worden, iemand heeft aan haar piano gezeten. Er is een stuk achter weg gehaald vannacht, en ze zag het vanochtend. “Ik ben woedend” roept ze. Ondertussen hebben we haar kamer gevonden en zie ik de piano staan. Ze stampt er hard op af, briesend roept ze “kijk dan, een heel stuk weg!” En bukt om de plek aan te wijzen achter de piano. Ik geef de piano een grondige inspectie, en inderdaad het achterbord is maar half. Het is een elektrische piano, en volgens mij hoort het zo. Als ik dit voorzichtig opper, roept ze “luister dan, het hele geluid is fout!” en haar vingers drukken driftig op de toetsen. “Speelt u eens een stukje” en ze gaat zitten. Een klein stukje muziek en mevrouw wordt al iets rustiger. Maar nog steeds moppert ze dat het geluid niet goed is. Ik vind het inderdaad ook wat zacht klinken en besluit aan de volumeknop te draaien. “Probeert u het nog eens” en ze gaat verder met haar muziekstuk. Nu zie ik haar zichtbaar ontspannen. Als ze klaar is vraag ik haar of het nu beter is. “Ja, een stuk beter. Heb jij het gerepareerd? En heb jij ook de achterkant weg gehaald?” Ik besluit maar even de zondebok te spelen en zeg dat ik het gedaan heb. “Moet je nooit meer doen hoor, dat bord hoort daar voor het geluid.” Maar omdat het geluid nu weer goed is, is het me vergeven. Na afscheid te hebben genomen, loop ik de kamer uit. Onderweg kom ik de verzorgende tegen. “Ze was een beetje boos” meld ik haar. “Ja dat is ze wel vaker” roept ze terwijl ze verder loopt. Ik loop weg met het geluid van de piano op de achtergrond. Ik snap wel dat je boos wordt als je alleen nog je muziek hebt, terwijl je je wereld aan het verliezen bent.

IMG_2788

Dietician in Seattle

Zoals sommigen van jullie al weten zit ik deze week in Seattle en omdat ik niet de hele week de toerist wil uithangen, heb ik ook een meet&greet met een lokale diëtist gehad.

Gister in een downtown Seattle koffietentje (waar ze echt superlekkere koffie hadden, maar dat terzijde) had ik afgesproken met Danielle. Omdat we natuurlijk een grote gemeenschappelijke factor hebben, was het al snel erg gezellig.
Het blijkt dat we dezelfde werkwijze hebben, we tegen dezelfde zaken aanlopen (o.a. het constant jezelf zichtbaar moeten maken, je beroep verdedigen, op een of andere manier blijft de diëtist een beetje op de achtergrond), en dezelfde patiëntengroepen hebben. Wat zij wel als ‘extra’ heeft, is dat ze regelmatig mensen voor bloedonderzoek instuurt (vitaminetekorten, tekenen van inflammatie), wat daar een stuk makkelijker is dan bij ons. Waar zij zich enorm aan ergert aan het Amerikaanse eten, is dat overal extra toevoegingen worden gedaan.. Zoals veel suiker en foliumzuur in het brood en grote hoeveelheden kleurstoffen in eten voor kinderen.

Dat valt mij hier ook op. Niets lijkt echt “puur”, en die producten die het wel zijn, zijn heel duur. Een flesje water is zelfs duurder dan een flesje cola. En overal zijn vitamine-winkels, supermarkten en ‘drugstores’ waar ze medicijnen verkopen, die wij alleen op recept krijgen!

dsc03690

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aan de andere kant is Seattle wel een van de leaner-states, dunner dan de rest van Amerika. Wil ook niet anders met al die heuvels hier (als je ze wandelt tenminste). Ook staan er hier mensen om 6uur al in de ‘gym’ voor bijvoorbeeld een boksuurtje.. en heel positief: de bussen hier hebben rekken voorop, zodat je je fiets kan meenemen!

dsc03737

Conclusie: Seattle is wel goed bezig op gebied van bewegen, maar de voedingsmiddelen kunnen beter. De mensen die vooral kant-en-klaar eten, hebben weinig echt gezonde opties.. En als diëtist uit Nederland, doe ik hetzelfde werk als mijn collega in de USA 😊(Alleen de taal is anders 😉)

dsc03730

IMG_2788

Verassende twist op het ParkinsonNet congres

Vandaag was ik op het congres van ParkinsonNet. Ik ben al een aantal jaar aangesloten bij dit netwerk, waar allerlei zorgverleners zich gespecialiseerd hebben in de ziekte van Parkinson en Parkinsonismen. Het congres is elk jaar en elke twee jaar moet je er geweest zijn. Naast de kans om te  netwerken, krijg je er ook de laatste nieuwtjes te horen en kan je workshops volgen. Dit jaar heb ik een workshop bijgewoond, die me diep geraakt heeft en echt zorgt voor een andere blik op een patiënt met Parkinson.

De workshop ‘Leven met Parkinson’ werd gegeven door Wannie. Een acteur, regisseur, schrijver en bij opkomst werd direct al duidelijk dat Wannie zichzelf wel wist te introduceren. Door trucjes geleerd op de toneelschool kan hij zijn Parkinson soms overrulen. Maar wat een inspirerende man! Zijn oprechtheid over dat mensen binnen drie seconden aan hem zien dat hij anders is, soms zelfs weggestuurd wordt omdat men denkt dat hij dronken is of een junk. Dat hij mist om gewoon mee te kunnen doen, om begeerd te worden. Dat hij het gevoel heeft dat hij altijd in de weg staat, omdat door de Parkinson alles trager gaat. Dat toonladders spelen niet lukt, maar vervolgens wel een prachtig lied op de piano speelt die de hele zaal diep roerde, sommigen tot tranen in de ogen.

Hij geeft aan dat hij niet Parkinson heeft, maar Parkinson ís. Het neemt langzaam zijn hele leven over…  Hij omschrijft het gevoel als “Zombie in een Bubbel”. Jezelf niet meer kunnen zijn, zowel geestelijk als lichamelijk.

Maar desondanks spreekt hij met humor, zelfspot en geeft zelfs aan elke ochtend vrolijk wakker te worden (ondanks niemand dat aan hem ziet, door zijn starre gezichtsuitdrukking). Dat hij oude beelden van hemzelf en recensies van zijn stukken herleest, om nog even weer te genieten van het succes van vroeger. Deze man is nog steeds en entertainer in hart en nieren, maar hij liet me wel zien dat Parkinson écht een nare ziekte is die je hele leven overneemt.

Wannie en zijn verhaal neem ik mee, mijn hele carrière als Parkinson-diëtist. Dat hij nog maar elke ochtend vrolijk mag wakker worden.